Met de Nicole M van Sorel naar Salvador
Een reisverslag van Bert Voorsluijs.
Nicole M | 11 Jul 2008
Morgen zijn we er.
Om 07.00 komen we aan te Salvador de Bahia. Nog een kleine dag op ons Swingpaleis en de reis zit er op. En dus is dit het laatste blogje vanaf de Nicole. Mede namens stuurman Nick, machinist Hans, 2e machinist Arham, matroos Irwan Lubis en kok Suharto bedank ik u voor de aandacht. De 3 Indonesiers vliegen terug naar Indonesie, de 3 Nederlanders naar Paramaribo, om op te stappen op de Kestrel. Deze duwboot moet van Paramaribo (Suriname) naar Assuncion (Paraguay) gebracht worden.
En we zijn toch in de buurt.
Typisch Redwise...
| 10 Jul 2008
Hoe warm en hoe ver!
Hoe warm het was en hoe ver. Dat is de eerste zin van 'Een onaangenaam mensch in den Haarlemmerhout' uit de Camera Obscura van Hildebrand. Het zou ook kunnen slaan op menig Redwise reis.
Gisteren hield de airco er mee op. Het was direct warm en klam in de accomodatie. Het middagdutje verliep in een poel van transpiratie. Gelukkig was de installatie tegen het eind van de middag gerepareerd. Begin van de week dachten we nog makkelijk om vrijdagmiddag aan te kunnen komen. 2 dagen windkracht 6 tegen met hoge golfslag heeft daar zaterdochtend van gemaakt. We hebben er dan 4625 mijl, 8570 km op zitten. Zo ver is het dus van Sorel naar Salvador.
| 09 Jul 2008
We vervelen ons.
We vervelen ons. Op de Nicole is geen tv met DVD speler. Geen dam, schaak, mens-erger-je-niet of ganzenbordspel. Geen sauna, fitnessruimte of zwembad. Het vissen heeft weinig succes. Ruim 2 weken geleden hadden we nog het illustere plan om een Guus- Hiddink-dartspel te maken. Een mooie foto hadden we al. Het bleek echter niet mogelijk om van een stoelpoot goede pijltjes te maken. Bovendien zat de stoel niet lekker meer.
Dus brengen we onze vrije tijd door met staren naar de einder. Sinds 22 juni valt daar niets meer te zien dan water. Maar vandaag gaat daar verandering in komen. De Braziliaanse kust komt in zicht. Een zindering van verlangen zal door het schip gaan.
We zijn er bijna.
| 08 Jul 2008
"Chair"-riding!
Onze stuurstoel komt uit Texas. En nu kunt u gelijk alle vooroordelen uit de kast halen. Groot, lomp, eigenwijs en bijzonder gehaat. Het is allemaal waar. Het gevaarte heeft een zware aluminium poot met 5 voeten. Dat ziet er zeer stabiel uit. Maar dat is het niet. Bij de minste of geringste beweging van het schip schuift de stoel met een schurend geluid over het zeil. Ongeacht omvang of gewicht van de bezitter. En zo worden we dus elke wacht over de brug gedragen. Door de stoel. Vastbinden heeft geen zin. Hij staat overal in de weg. Tussen de stuurconsoles past hij net in, maar om er op te komen, moet je hem eerst terugschuiven. En daarna schuift hij uit zichzelf weer weg. Ook in de hut direct onder de brug maakt het schuiven van de stoel een ...herrie. En daar slaap ik.
Als die verrekte stoel me niet wakker houdt, tenminste.
| 07 Jul 2008
Meeuwen die vliegen en meeuwen die ...
Er vliegt een soort meeuw met het schip mee. Leuk, zult u denken. Shit, denk ik. Dat is engels voor poep. En poepen kunnen ze, die meeuwen. Het zure goedje trekt in de verf. Een meeuw is dus niet goed voor een schip. Maar je kunt hem moeilijk afschieten. Dat brengt ongeluk. Voor je het weet dwaal je voor eeuwig over de zeven zeeen rond. Dat is de vliegende hollander al eens overkomen. En wij willen juist voor het weekend in Salvador de Bahia aankomen.
| 04 Jul 2008
Bertha raast op afstand voorbij
900 mijl ten oosten van ons is tropische storm Bertha zich aan het ontwikkelen. Over 2 dagen raast ze met orkaankracht boven ons langs. Op 600 mijl afstand, dus we zullen er weinig last van hebben.
We hebben het redelijk getroffen de afgelopen 2 weken. 2 dagen mist en 2 dagen flink geslingerd. Maar de ene na de andere depressie vloog over Canada toen wij al lang en breed weg waren. En nu zit Bertha dus goed mis.
Afgelopen week hadden we continu oostelijke wind en deining. Bijna dwars in, dus we slingeren wel wat. Met zo nu en dan een rare beweging. Ietwat irritant, maar er valt goed mee te leven. Richting evenaar zal het steeds verder afnemen. Het is alleen nog hopen op strandweer, over een week in Salvador de Bahia, onze bestemming. En genoeg tijd om daar van te genieten. Dan is de reis echt geslaagd.
| 03 Jul 2008
Morgenstond heeft...
De ochtenduren zijn het mooist. Half versuft kom je uit de kooi en voorzien van een mok koffie neem je plaats in de stuurstoel. Na een snelle wachtoverdracht staar je over de immer bewegende zee, die door de opkomende zon in een zilveren schijnsel wordt gezet. Tom Waits zingt zachtjes met zijn rauwe wiskeystem. Het wijdse uitzicht geeft een machtig gevoel. Een gevoel van geluk.
Helaas zijn niet alle ochtenden zo. Soms kom je boven in een orkaan van overbodige muziek. Boven dit geluid uit wenst een veel te opgewekte stuurman je een goede morgen toe. Dat is het al lang niet meer.
Maar het kan nog erger.
| 02 Jul 2008
Halverwege
Gisternacht was er een bijzondere wacht. We zouden halverwege de reis zijn. En dat is altijd reden tot vreugde. De eerste helft was voorspoedig gegaan. En toen begon het... Eerst stopte de radar er mee. En vervolgens de GPS. De hele nacht moest er op het magnetisch kompas gestuurd worden. (Er zijn mensen die zich afvragen waarom dit ouderwetse ding nog steeds verplicht is.) Bij daglicht werd de oorzaak snel achterhaald: een omvormer deed het niet meer. Er werden enige truuks uit de kast gehaald en toen werkte het weer.
Elke Redwise reis kent wel een paar van dit soort momenten. En elke reis worden de problemen weer opgelost.
Vakmanschap heet dat.
| 01 Jul 2008
Spiders on a tug!
Spiders On A Tug. Het zou de titel van een goedkope horrorfilm kunnen zijn.
Na meer dan een jaar werkloos tegen de kant te hebben gelegen in Canada zit er in elk hoekje en gaatje wel een spin. In het donker komen ze te voorschijn om op jacht te gaan naar vliegen. In Sorel was dat geen probleem. Maar sinds 10 dagen is het slechts de zilte zeewind die hun webben doet trillen.
Ik hoop dat ze voldoende reserves hebben om Brazilie te halen. Zodat ze daar een nieuw bestaan kunnen opbouwen.
Mischien leest u over enige tijd wel over een Canadese spinnenplaag in Brazilie. Dan weet u waar het van komt.
Het begon allemaal met de Nicole M.
| 30 Jun 2008
Biertje...!
We zijn inmiddels op tropische breedte beland. De hele dag straalt een lachend zonnetje ons tegemoet. En dan is er niets lekkerder dan na de wacht een koud biertje open trekken. Met dit doel bestelden we in Canada enige dozen bier. Groot was de teleurstelling toen er Budweiser geleverd werd. Dat is geen bier. America's Famous .... Of, zoals een goede omschrijving luidt, 'it's like making love in a canoe: ... close to water'.
Het weerhoudt ons er niet van er toch eentje open te trekken na de wacht.
Zo zijn we dan ook wel weer.
| 27 Jun 2008
Bermuda...
Op hele grote afstand passeren wij Bermuda. In de reisvoorbereidng hadden wij het meegenomen als noodhaven. Je weet maar nooit, tenslotte.
Maar de 2 Deutzen draaien als een zonnetje. En mocht er 1 uitvallen, dan zetten we de andere een tandje harder. Dus een betrouwbaar bedrijf. En anders weet Hans, onze hoofdmachinist, de boel wel weer te repareren. Met zijn jarenlange ervaring en grote technische inzicht moet het wel heel gek gaan, wil je voor verrassingen komen te staan.
Nee, een bezoekje aan Bermuda zit er deze reis niet in.
Best wel jammer, eigenlijk.
Bermuda...
| 26 Jun 2008
Let's dance!
Met nog geen 29 meter lengte en 9.15 meter breedte is Nicole M maar een klein dobbertje op de grote Atlantic. En zo nu en dan laat ze dat merken ook. We hebben al 2 dagen lang een beetje wind van een uitloper van een vuiltje bij Newfoundland en dat is voor Nicole reden om de raarste bewegingen uit te proberen.
De Ali shuffle, Michael Jacksons moonwalk en Anna Kournikova's work-out (te verkrijgen op video en DVD, best goed) blijken allemaal op haar repertoire te staan.
Voor de 3 Nederlanders aan boord hooguit een beetje vervelend, maar soms zelfs amusant. De Indonesiers hebben er echter meer van te lijden. Ze brengen zo veel mogelijk tijd door op bed, maar als we ze zien valt het direct op: voor het eerst zijn ze aanmerkelijk bleker dan wij.
| 25 Jun 2008
Het zijn maar dromen!
Mijn dagelijkse verhaaltjes zullen wel eens wat wazig zijn. Daar heb ik een goede reden voor. Ik composeer ze namelijk om half 6 in de ochtend, voor mijn wacht en vers uit de kooi. Nog half in dromenland.
Afgelopen nacht heb ik daar, slechts gewapend met een tandenstoker, 2 vuurspuwende draken verslagen. En dat om een schone jonkvrouw te behagen. Net toen ze de mijne was ging de wekker. Nu zit ik enigszins gefrustreerd en met rokend haar (ik droom met special effects) achter de Sat-C te typen. Het ridderleven in de middeleeuwen viel niet mee met al die zwavelspuwende beesten. Zo'n ridder zou eigenlijk veel liever in de 21e eeuw op een sleepbootje over de Atlantic varen.
Weet hij veel. We slingeren alle kanten op...
| 24 Jun 2008
Perfect Storm?
De Grand Banks ten zuiden van Newfoundland en Nova Scotia zijn beruchte zeegebieden. Het plotseling ondieper worden van de oceaan zorgt voor een opstuwing van de deining en de immer krachtige wind doet de rest.
In de film Perfect Storm komt George Clooney hier golven tegen die bijna nog groter zijn dan zijn ego. Nu is dat wel wat overdreven, maar spoken kan het hier.
Gelukkig hangt er al enige dagen een stevig hogedrukgebied ten oosten van New York en blijven de Cloonies op dit moment beperkt tot een kleine 2 meter. We lopen dan ook lekker door.
Wel zorgt warme lucht boven de koude zee voor Arctische Zeerook, waardoor we wachtenlang in de radar moeten staren. Vanmiddag bereiken we de warme golfstroom en is ook dat voorbij.
| 23 Jun 2008
Een adembenemend begin van onze reis.
Vanmiddag krijgt Nicole M haar eerste sambalessen. Dan laten we de St Lawrence Baai achter ons en wordt het definitief de Atlantische Oceaan.
Afgelopen vrijdag om 19.00 verlieten we Sorel voor een adembenemend tochtje over de rivier. Dwars door Quebec City, dicht langs bosrijke kust en eilandjes. Zaterdag om 14.20 gingen de laatste loodsen van boord en was de boot eindelijk voor ons alleen. Om dat te benadrukken werd het gelijk potdicht van de mist en leefden we ruim een dag in ons eigen wereldje.
Nu begint het langszaam iets grimmiger te worden. Het hobbelen neemt toe. Een opbouw naar een berucht stukje oceaan.
Wij zetten ons vast schrap, leunt u nog maar wat achterover en leest morgen verder.
| 20 Jun 2008
Dat ene papiertje
Het is vrijdag en we varen nog niet. De bemanning is compleet, op 1 papiertje na. Het ontbreken van dat ene papiertje was reden dat wij nog niet konden vertrekken.
Inmiddels heeft het bewuste papiertje ook Indonesie verlaten en we hopen alsnog deze dag op pad te kunnen.
De loods moet echter 12 uur van tevoren besteld worden, dus zal het niet voor 9 uur vanavond zijn. Gevolg is wel dat we bij daglicht door Quebec varen en daar verheugen we ons al op. Maandag leest u of het allemaal gelukt is.
Indien er veel ooh en aah in het verhaalje voorkomt kunt u er zeker van zijn dat we op weg zijn.
| 19 Jun 2008
Er zijn ergere dingen in het leven...
De rivier Richelieu stroomt al sinds mensenheugenis in de St Lawrence rivier bij het plaatsje Sorel. En op die plaats ligt al anderhalf jaar de Nicole M, een sleepbootje uit 1984. Maar dat zal niet lang meer duren. Als alles goed gaat wordt de huidige bemanning, kaptein Bert, stuurman Nick en meester Hans, aangevuld met 3 Indonesiers en kunnen we afduwer Lars terug naar Nederland duwen. En indien Lloyds alles goedkeurt gaan we morgen varen.
We hebben heel wat voor de boeg: 3 dagen over de St Lawrence Rivier en Golf, waarvan anderhalf met loods (helaas), een kleine 3 weken over de Atlantic en vervolgens 2 dagen langs de Braziliaanse kust.
En zo gaan we van Sorel (Canada) naar Salvador (Brazilie).
Er zijn ergere dingen in het leven...
