7 Weken op het handje naar Abu Dhabi
Michael Schmidt maakte zijn eerste Redwise-reis en trof het: een spartaanse reis met de stenenstorter Arca, inderdaad niet het meest spectaculaire baggerschip uit de toch indrukwekkende vloot van Boskalis. “Een steeds aan nieuwe werken aangepast vaartuig, oorspronkelijk gebouwd als ankerbehandelingsschip voor de Deltawerken en daarna verbouwd tot stenenlegger. Voor en achter even vierkant, met vier aquamasters als voortstuwing,” zo beschrijft Michael de Arca die de bemanning op 14 november aantrof ‘achter een loods’ op het Boskalisterrein. Voor de goede orde: niets mis met de Arca, maar voor een lange zeereis niet écht een luxe cruiser.
De bemanning bestond uit kapitein Robert Vos, stuurman Michael Schmidt, marof Chantal Valentijn, hwtk Martijn de Vries, 2e machinist Erwin Goudzwaard en kok/matroos Arie Bregita. Een compleet Nederlandse bemanning, en in ieder geval een gezellig team aan boord van de Arca.
Voor vertrek de bekende drukte: “Zeevast zetten, bunkeren, storen en de laatste storingen verhelpen. Helaas bleek de stuurautomaat incompleet geleverd en zat er niets anders op dan op de hand te gaan sturen.
Op 17 november gooiden we los, de twee masten plat en zetten we koers naar Hoek van Holland.” Daar gingen de laatste twee mensen van Boskalis van boord en begon de reis naar Abu Dhabi. “Direct bij de paddestoelen werd al duidelijk dat de Arca vooral bedoeld is voor binnenwater. Het schip stampt en trilt op iedere golf van meer dan een halve meter. Dat wordt nog wat, hoorden we elkaar denken.”
Cruiseterminal
Gelukkig zat de wind in het noorden en was het weer bestendig. “Zo snel als ‘t ging, 6 knopen, de Golf van Biscaje overgestoken maar in de Straat van Gibraltar kregen we een stevige 7 Beaufort tegen. De Arca kreeg er flink van langs, maar geen mankementen. Met zo’n 6 uur vertraging liepen we Gibraltar binnen voor een crew change. Kapitein Robert Vos vertrok om weer te gaan schipperen op de clipper Europa en Kees Welten nam zijn plaats in. We kregen een plekje aan de cruiseterminal waar op dat moment net de Westerdam van de HAL lag te pronken. Je zag de cruisegangers kijken: moet dat over zee!? Inderdaad en nog een mijl of 5000...”
Op weg naar het Suezkanaal was het mooi weer, maar de wind zat tegen. “Het sturen viel niet mee. Omdat het onderwaterschip geen scheepsvorm heeft, dweilt de Arca als het ware over zee. Vijf seconden aandacht verslappen betekent 15 graden van je koerslijn. We stelden een stuurschema op zodat iedereen maar een paar uur achter elkaar aan het roer hoefde te staan. Tot aan Port Said verliep de reis voorspoedig, met slechts een uur tijdverlies aan een opgepakte vislijn. Die werd vakkundig verwijderd door onze onverschrokken overboord gedoken kapitein... ach, het water was een graadje of 26 dus het kon erger.”
Handelaren
Door het ‘konvooiregime’ van het Suezkanaal was er wat tijd over voor de passage, zodat de bemanning nog even kon genieten van een barbecue en een snelle zwempartij. “In Port Said het gebruikelijke gekkenhuis: voordat we tussen de havenhoofden waren stonden er al handelaren en ander niet te vertrouwen tuig aan boord. De eerste werd nog door onze vakkundige, vooraf geïnstrueerde hwtk Martijn en ‘matroliko’ Arie B. op een niet mis te verstane wijze van boord verwijderd (zonder zwemdiploma), maar er was geen redden aan. Ze bleven komen. We ankerden en meerden met de kont naar de wal, op zichtafstand van de RT Stephanie waarmee onze Redwisecollega’s onderweg waren naar Rotterdam. Inmiddels hadden de Arabieren bezit genomen van het schip en begon het gesmeek en gebedel om sigaretten voor vermeende diensten. Gelukkig liet niemand zich verleiden en na twee uur taaiden ze af. Schade: een pelikaanhaak die zijn leven zal slijten op een gammel bootje in de haven. Dat viel dus mee.”
Onderhoud
Ook tijdens de Suezkanaalpassage bleek de Arca toch weer niet geheel berekend op het grote werk. “‘s Ochtends vroeg sloten we achteraan bij het konvooi maar we konden de anderen niet bijhouden en moesten noodgedwongen 12 uur ankeren op Lake Timsah. Daarna zat de gang er gelukkig goed in. We hadden snel de Golf van Suez en de Rode Zee achter ons en vonden zelfs even tijd om een zwembad in elkaar te timmeren. Niets is toch lekkerder dan na een lange dag (of nacht) hard werken even met een verfrissing onderuit te zakken in je eigen zwembad.”
Bij de uitgang van de Rode Zee werd het transport weer even teruggeworpen op kruipsnelheid, totdat de Arca de oostelijke stroom langs Yemen kon oppikken. Inmiddels begon de lange reis zijn tol te eisen en was er enig motoronderhoud nodig: de harmonica van de uitlaat was lek en dat had geleid tot vervuilde luchtfilters. Alles werd vakkundig verholpen en na een laatste barbecue werd het schip gereedgemaakt voor overdracht in Abu Dhabi.
Een bijdrage van Michael Schmidt
