11-05-2010
Treinreis, taxirit, vliegreis, busrit.. varen!
Wij zijn op Koninginnedag vertrokken vanuit Zaandam met de taxi omdat het spoor tussen Zaandam en Slotervaart bewandelt werd door feestgangers. De KLM wacht niet, dus snel uit de trein en in de taxi naar de Redwise balie op Schiphol.
De directe vliegreis naar Shanghai verliep voorspoedig. Onze NL crew, te weten Monique, Hendrik, Rob en Oebele (stuurman van de Pachacamac) plus onze super intendent Jons. Op het vliegveld van Shanghai verliep ook alles naar wens, geen gedoe. De Chinese "afhaal chauffeur" met bordje Jons loodste ons keurig naar buiten, koffers in het busje en rijden maar.
Het moderne China in, 6 baanswegen en veel wolkenkrabbers. Er wonen naar het schijnt 16 miljoen mensen in Shanghai, vandaar. Het wordt een busrit van ca. 5 uur lang. Na ongeveer 2 uur wordt er een rookpauze ingelast, de chauffeur wil tussen het vele bellen door ook wel es even rustig roken. Op de pleisterplaats komt een ons bekende Indonesiër op ons afstappen, de in totaal 6 man Indo crew wachtte hier al 6 uur,naar nu dus blijkt op ons. De taal barrière blijft een probleem. We gaan weer onderweg, na een goed uur wordt de afslag genomen. Nu wordt het drukker met veel dagelijks verkeer op de weg, zoals het hoort fietsen met grote stapels oud papier en bakfietsen met Hatz diesel zwaar beladen met betonnen rioolpijpen. Zaterdagmiddag 5 uur is het nu en niet erg druk voor Chinese begrippen. Na veel getoeter en de weg vragen arriveren onze busjes keurig bij een voornaam hotel waar we al worden opgewacht door Sjoerd (kapitein van de Pachacamac) en de agent. De volgende dag gaan we naar de schepen, uiteraard nog overal Chinezen aan boord druk met de laatste klusjes. De koffers met zeekaarten e.d. werden ook al afgeleverd, dus aan de slag. Voor de nacht retour naar het hotel, maandag opruimen en storen. Omdat de ruimte beperkt is wordt het scherp inruimen om het zo maar te zeggen. Dinsdag de bunkers, de Chinezen in functie namen dit voortvarend ter hand, er hoefde door ons alleen maar scherp toezicht te worden gehouden vooral op het feit dat we genoeg krijgen, want op is op is niet ons doel.
Woensdag klokslag 12 uur vertrokken beide schepen, met de werfkapitein en storings oplossers. De ' Yangtze rivier' is erg druk met vooral binnenschepen, slierten van 4 stuks naast elkaar stroom op- en afwaarts is heel normaal. Op de 2 VHF radio's is het dan ook een kakofonie van jewelste. Na 3 uur varen, de rivier op, bereiken we de uitklaringsrede, we ankeren in de buurt van de Pachacamac. Voor dat we er erg in hadden is de werfcrew reeds van boord.
Uitzwaaien dan maar.
Nu is het wachten op de Douane, deze kwamen met 8 man en met een wel hele forse boot langszij. Gelukkig waren ze niet moeilijk, de vlag van Sint Vincent mocht worden gehesen, volgens de Chinese wet hebben we dan pas te doen met een schip. Om 14.30 anker op, van 18.00 tot 07.00 uur de volgende morgen weer ten anker. We varen met daglicht de matige verlichting op de binnenprauwen alsook de grote drukte op de rivier is dat een veilig idee. Toen we om 21.00 de loods ontscheepten hadden we ca. 130 mijl lang tussen alleen maar scheepswerven, industrie,container terminals en steden gevaren! Dus geen boompjes en beestjes, wel huisjes en Chineesjes. En een ponton met ca. 20 binnenvaart casco's, de bestemming laat zich raden. Op de rede weer ankeren, dit keer omdat er erg veel netten met drijver boeien zouden kunnen liggen. De volgende dag bleek dat het er inderdaad erg veel waren, we moesten er tussendoor slalommen. De vissers hier moeten wel aandelen in de duikfirma hebben. Toen we deze visserij overleefd hadden kwamen de trawlers, talrijk. Pas een halve dag voor de Japanse eilanden, o.a. Okinawa, werd het rustig. Het weer overigens niet, ons nieuwe scheepje kreeg voor het eerst te maken met de elementen. Afgelopen nacht passeerden we
'Kitadaito island'.
Over weer en wind, ons schip en haar bemanning valt niks te klagen, tot de volgende keer maar weer.
Bemanning Cormoran 1.
