13-09-2011
Close encounters of the last kind.
Laatst zat ik op ons achter dek, dat doe ik wel vaker, om te kijken ofde zon wel onder gaat. Plotseling zie ik over bakboord een grote gele bol met een antenne erop. Ik dacht nog bij mezelf, dat is de snelste gele bol met antenne erop die ik ooit gezien heb. Hij ging een meter of 20 achter ons langs. Ik dacht, zo daar waren we bijna aan die sleepdraad blijven hangen. Pompie dom.... En toen sloeg het besef ineens als een bliksem in. DAAR ZIT EEN ONDERZEEBOOT VLAK ONDER ONS. Hadden we bijna een onderzeer aan ons bootje hangen.
De collega GAOZ (geheim agent onder zee), van de tegenparty waren even instructies aan het downloaden met hun communicatie boei. Zeker ff vragen of ze ons moesten torpederen of niet. Razend snel moesten we countermeasures nemen natuurlijk. Dus iedereen schoot in zijn lederhosen, met kniekousen en lederen hoedje met veer en begon ogenblikkelijk pullen met bier te drinken. Sabine had natuurlijk haar dirndl aan getrokken. Gezamelijk begonnen we Duitse schlagers te zingen. Ich bin wie du,oehoehoe. En, Junge,kom balt wieder, balt wieder nach haus. Junge, geh nie wieder, nie wieder hinaus.
En deden we net of we een stel Beiers waren op weg naar de oktoberfesten te Munchen. Ik geef toe, genadeloos, maar in liefde en oorlog is alles geoorloofd.
Dat was door het oog van de naald. Later zagen we dat we twee witte bollen mee sleepten. Dat waren vast trackingbollen. Die hadden ze zeker aan ons schip bevestigd. Maar door ragfijne manouvres konden we die ook afschudden.
Vandaag vloog er een helicopter een paar keer over ons heen. Toen hebben we maar even een zeiltje over de Indonesiers getrokken, want die vielen behoorijk uit de toon in die zemenleren broeken.
Close encounters dus, maar we hebben het gered. Dus, misschien kunnen we zeggen'' Tot ziens''
Mission accomplished.
(Gaat u maar rustig slapen Nederland)
Groeten Esti
1
