05-09-2011
He, he.. eindelijk.
Eindelijk dat Clipperton voorbij. In de vurige fantasie van de stuurman werd het strand al steeds fijner. De zee steeds blauwer. En de cocosnoten steeds ronder. Hij heeft de hele dag met de verrekijker op de brugvleugel gestaan om te proberen er een glimp van op te vangen, maar helaas. Over, uit.
Kunnen we eindelijk weer normaal doen.
Er liggen voorlopig ook geen eilanden meer op de route. Behalve straks, ver ten zuiden van ons, de Galapagos eilanden. Maar daar krijg je niet direct warme gevoelens bij, van dat stukje ''Jurassic park''.
Toen Darwin met de Beagle op stap was, was hij al aardig gevorderd met zijn boek''The origine of species by means of natural selection'' bij aankomst.Maar toen ie daar aan land was geweest heeft is dat boek maar overboord gegooid en is opnieuw begonnen. Tenminste, dat heb ik gehoord. Ik weet niet of t waar is.
Maar voor de rest alleen maar water ahead.
Ook veel water van boven hier. Tsjonge, wat kan het hier regenen. Soms is het zicht niet meer dan 100 meter door de stortbuien. De zee ziet er dan wel bijzonder uit. Alle kleine golfjes worden plat geslagen en de zee krijgt een metalige kleur. Net alsof je door bewegend lood vaart. Wel mooi maar ik heb toch liever een zonnetje want ik moet nog even bij bruinen zo vlak voor de winter.
Maar een paar mooie dagen krijgen we vast nog wel..
Groeten Esti
