De ene rat is de andere niet

"As long as it is seaworthy and able to sail under its own power." Dat is alles waaraan een schip moet voldoen om door Redwise uitgebracht te kunnen worden. Voor de Redwise bemanning die in februari op het vliegtuig naar Singapore stapte om de Vision, een Multicat van 24 meter lang, 10 meter breed en een vrijboord van 60 cm. Een klein bootje dus, maar dat was geen belemmering. Belangrijker was dat de bemanning bij aankomst constateerde dat het scheepje nog lang niet zeewaardig was en er technisch nogal het een en ander aan mankeerde. de Vision moest terug naar de werf, de mannen konden weer op het vliegtuig naar huis. na een tweede vlucht naar Singapore in maart bleek het er allemaal veel beter uit te zien en kon de crew binnen een paar dagen van wal steken.

Al snel bleek er een verstekeling aan boord te zijn geslopen, die de bemanning nog aardig wat werk zou bezorgen: een rat! Het dier werd aan dek gespot, maar pogingen om hem met brandslangen overboord te krijgen liepen op niets uit... nou ja, op veel nattigheid. De rat wist al snel via een raam van de brug ook binnen te komen, met een flinke klopjacht als gevolg. Nou zijn Redwisers natuurlijk stoere zeelui, maar "Ik kan jullie verzekeren dat je je kapot schrikt als zo'n beest opeens in een donkere stuurhut 1,5 meter bij je vandaan recht voor je neus opduikt!", aldus het commentaar van boord. Nadat het beest weer naar buiten was gejaagd werd in de Indonesische wateren dus met alles 'potdicht' gevaren.

Ontzettend aardige lui
De rat liet zich niet vangen, zodat de bemanning zich maar weer op belangrijker zaken richtte. Zo moest er wat onderhoud aan de hoofdmotoren plaatsvinden. Omdat de Vision daarvoor toch even stil moest liggen, werd de barbecue aangestoken. Het schip bevond zich in de Floreszee, en daar was het goed toeven. Walvissen aan een ochtenddutje, vissers langszij –"Nee, geen piraten maar ontzettend aardige lui," schreef Norbert Slenters geruststellend in zijn weblog– met wie een geslaagde ruilhandel mogelijk bleek: heerlijke vis tegen betaling met een paar oude t-shirts, wat gasolie en iets te drinken. En verder was er allerlei 'wildlife' te zien. Toen bij het opruimen van de barbecue de deklichten aangingen kwamen er in het water allemaal slangen naar boven, op het licht af. De bemanningsleden die hadden overwogen even te gaan zwemmen waren blij dat niet gedaan te hebben. Verder waande de bemanning zich in het paradijs: een vlak zeetje, 30 graden, geen wind. Na walvissen en slangen hebben we ook nog dolfijnen en schildpadden gezien. De reis ging verder via de Bandazee en de Timorzee en vandaar in een rechte lijn bijna pal oost richting het Great Barrier Rif. Het weer sloeg echter wel om en de vlakke zee maakte plaats voor een behoorlijke deining bij windkracht
6. Nadat de ventilator in de stuurboord machinekamer het had begeven, moest bovendien gas worden teruggenomen zodat de reis met een snelheid van maar 5 knopen wat vertraging opliep. De rat nam het er intussen van en deed zich te goed aan de verse stores, die daarna met pijn in het hart over de muur verdwenen. De jacht aan boord ging dus door, zo meldt Norbert in de weblog: "Geprobeerd met medicijnen in kaas vermengd het beest te vergiftigen, maar blijkbaar hebben we te weinig pilletjes in de kaas gestopt want de kaas was de volgende dag op en de rat zagen we nog vrolijk rondlopen."

Einde rat
Uiteindelijk, zo meldt Norbert, "kreeg Arie de rat te pakken terwijl hij in de galley rondliep. Met een paar linke klappen op zijn kop met een stuk bezemsteel was het 'einde rat'. De mindere kant aan dit verhaal is dat het om een zwarte rat bleek te gaan die de hele tijd binnen had gezeten. De volgende dag werd de bruine rat weer in blakende gezondheid aan dek gesignaleerd." Het laatste stukje van de reis ging van Daru Bay stroom opwaarts over de Fly River naar Kiunga in Papua Nieuw Guinea. Een echte jungletrip, met weinig scheepvaartverkeer. Norbert: "In vijf dagen tijd hebben we twee andere schepen gezien en vanaf de wal werden wij gespot door de inlandse bevolking."