Een hondenleven aan boord van de Capidahl

In de Redwise-historie geen gebrek aan sterke verhalen over avontuurlijke reizen en bijzondere missies, zoals in de jaren ‘60 de bevoorrading van de zendschepen van verschillende radiopiraten op de Noordzee. Dat is natuurlijk vooral de romantiek van vroeger, maar toen Sabine Matthes en Bert Voorsluijs aan hun weblog begonnen van de reis met de ASD sleepboot Capidahl, dachten ze toch even dat de wilde tijden waren teruggekeerd. “Als in een jobomschrijving de woorden smokkel en Colombia in één zin voorkomen, frons je toch even je wenkbrauwen,” zo schreven ze voor vertrek uit het Turkse Izmit met bestemming Cartagena in Colombia. Ze maakten er hun eigen avontuur van: “We gaan 2 jonge hondjes van de Turkse werf naar Colombia smokkelen en als dekmantel krijgen we een sleepboot mee: de Capidahl.” Het recept voor een spannende uitbrengreis, met als werkelijke reden dat de eigenaar van de sleepboot bij een bezoek aan de werf foto’s van de puppies naar zijn vrouw had ge–sms’t... en die was natuurlijk direct verkocht.

De hondjes, broer en zus, waren bij vertrek 4 weken oud en werden Izmit en Esmee gedoopt. Anders dan gebruikelijk begon deze uitbrengreis dus met een bezoek aan de dierenarts. Hondenvoer en voer voor de bemanning was in ruime mate aan boord, maar het vertrek liep –en dat is niét ongebruikelijk– toch wat vertraging op in afwachting van wat reserveonderdelen.

Toen de reservedelen aan boord waren en het schip was uitgeklaard vertrok de Capidahl van de nieuwbouwwerf... om een uur later weer tegen de kant te liggen met een autoband in een van de schroeven. “Het toeval wilde dat de werf juist zo’n band miste.” Zo makkelijk als de band erin gekomen was wilde hij er echter niet meer uit.
Een duiker kreeg de band niet weggesneden, een vorkheftruck kreeg hem er niet uitgetrokken en zelfs met de sleeplier was er geen beweging in te krijgen. De Capidahl moest in dok en zelfs daar bleek het nog uren te kosten om de band tot overgave te dwingen. “De werf heeft er een hele kluif aan, maar ze zijn met man en macht bezig om ons er zo snel mogelijk uit te bonjouren, want vandaag begint de Ramadan.
De werklieden zijn geweldig vriendelijk en behulpzaam, al is er dan een taalbarrière. Daardoor zijn de etiketten op het vlees in de vriezer onleesbaar (en de hompen vlees soms onherkenbaar), maar de mannen van de werf hebben ons even uitgelegd wat voor vlees wij in de kuip hebben. ‘Zis is cow, en zisse is sjikkenlek,’ prachtkerels!” Izmit en Esmee hielden het bij puppiebrokjes.

Van de hondjes naar de catjes
Eindelijk verlost van de autoband werd ver na middernacht een proefvaart gemaakt en kon de Capidahl zaterdagmiddag vertrekken naar Istanbul om gasolie te bunkeren, waarna de reis naar Cartagena dan toch echt kon beginnen. Vanaf dat moment leek het ook een ‘gewone Redwise-reis’ want van boord kwam het bericht: “We lopen prima en we hebben al weer een vis gevangen.”

Op de weblog kwamen bij toerbeurt verschillende bemanningsleden aan het woord. Zoals de hoofdmachinist die duidelijk maakte dat hij een stressvolle baan heeft: “Om 6 uur begint de wacht, maar daarvoor hebben de puppies wat aandacht nodig. Dus om 10 voor 6 aan dek met 2 dolenthousiaste hondjes, die hun vreugde vooral uiten door eens flink in je hielen te bijten. Om 6 uur ga ik van de hondjes naar de catjes. De caterpillars, die voor onze voortstuwing zorgen, zijn vrij simpel: of ze draaien goed, of ze zijn volledig stuk. En dus loop ik sneller een ronde dan Usain Bolt de 100 meter. 9,51 seconde later speel ik weer met de hondjes.” Na een goede week varen liep de Capidahl Las Palmas aan om te bunkeren. Gran Canaria, daar had de bemanning zich natuurlijk op verheugd. Helaas was het na het water laden, eten aan boord sjouwen en de motoren een beurtje geven alweer donker. Na een heerlijke rustige nacht ging de reis weer verder naar eindbestemming Colombia. Een reis die nog een dag of 17 zou moeten duren... als het weer meewerkte, want in het orkaanseizoen ben je daar natuurlijk nog niet zo zeker van.

Sivas Kangal bullebeesten
Met de hondjes ging het intussen prima. “Voor ze aan boord kwamen woonden ze in een houten kistje op het werfterrein en zaten ze vol met vlooien en parasieten. Maar ze hadden een blik in de ogen waar zelfs de meest geharde zeeman weke knieën zou krijgen. Dus zorgde de bemanning voor medicijnen tegen wormen, antivlooienpoeder, pilletjes voor een goede darmflora, links- en rechtsdraaiend melkzuur, een cassettebandje met meditatiemuziek en het beste puppievoedsel dat in Turkije te vinden was. Inmiddels zijn ze mooi, groot en sterk. Glanzende vacht, natte neus. Hoe kan het ook anders met al die liefde en aandacht van de rest van de bemanning.” Het bleken overigens authentieke Turkse Sivas Kangal rashondjes. Deze twee schatjes zullen dus uitgroeien tot bullebeesten van 60-70 kg die schapen kunnen hoeden en wolven wegjagen. “Ik hoop dat ze niet te snel groeien,” aldus Sabine Matthes vanaf het schip.

Intussen werd duidelijk dat het orkaanseizoen niet ongemerkt zou passeren. “In de buurt van de Kaapverdische eilanden is Hurricane Fred aan het ontstaan, die de komende dagen tot windkracht 12 belooft aan te zwellen en daarbij ons pad gaat kruisen. Na ontvangst van deze alarmerende berichten zijn we direct ‘om de zuid’ gegaan en varen nu met aangepaste snelheid bijna dwars op onze oorspronkelijke koers. Een goede bijkomstigheid is dat we wat zuidelijker komen te zitten, zodat we iets meer stroom mee pakken en we zijn dan ook sneller uit de baan van eventuele volgende tropische stormen.”

De zee werd ruwer en dat leverde zo weer wat bijzondere problemen op. “Als er een hondenencyclopedie aan boord was geweest, waren we nu druk aan het bladeren in het hoofdstuk: psychologische tips voor als uw hond bang is voor overkomend zeewater en toch moet poepen op het achterschip van een sleepbootje in slecht weer.”

Het leven aan boord
Op de weblog gaf kok Sabine een treffend beeld van het leven aan boord: “Verdeeld over 3 verdiepingen op een oppervlakte van 30.25 x 11.75 meter. De machinekamer in de kelder maakt een hoop warmte en lawaai, maar die moet natuurlijk absoluut blijven draaien. Daar zorgen Bert en Joko voor, die met veel plezier en oordoppen dag en nacht met oliekan en poetsdoek in de weer zijn om hun twee catjes te laten spinnen. De brug is een soort penthouse met een fraai uitzicht rondom en een heerlijke draaistoel in het midden. Daar kun je Olek en Michael dag en nacht bezig zien met het schieten van sterretjes en het peilen van kerktorens. Dat alles is natuurlijk niet mogelijk zonder een constante stroom van voedzame maaltijden en versnaperingen uit de kombuis. De kombuis/messroom is op de parterre, waar Sabine zich schrap en slingervast zet om alles heel op tafel te krijgen. Slechts een zestal puddinkjes sneuvelde tijdens de reis, maar gelukkig was multitask-medewerker Ahmad er als de kippen bij om de ontstane chaos weer op te ruimen.”

Door het omvaren voor Fred had de Capidahl enkele dagen verloren en werd het goed oppassen met de brandstof. Nog ongeveer een week en dan zou de vrouw van de opdrachtgever haar lieve kleine puppies in de armen kunnen sluiten. “Wat deze dame niet weet is dat ze inmiddels al 2 voet hoog zijn en viermaal daags een behoorlijke portie uitgebalanceerd hondenvoer wegwerken,” zo was in de weblog te lezen. De lange reis liep ten einde, en dat was maar goed ook. “De stores raken leeg, het menu wordt gedicteerd door de houdbaarheid van de producten en niet meer door de wil van de kok. Nu nog Barbados voorbij en de Caribische zee over en dan linksaf naar Cartagena.” Op het naderende afscheid van de hondjes verheugde niet iedereen zich: “Je gaat je hechten aan die kleintjes. Na ongeveer 250 drolletjes overboord gegooid te hebben krijg je toch een soort band.”

Vier dagen Carthagena zaten er overigens niet in. Bij aankomst met een prachtig ‘opgekuist schuup’, waren ook de vluchtgegevens binnen en de voornaamste tijd voor een ontspannende pint bleek op het vliegveld te moeten worden besteed. Daar was overigens tijd genoeg, zodat het verslag eindigt met een overtuigd: “Het was een mooie reis!”