Met een hektrawler tussen de superjachten

De hektrawler Gorm moest van de Faeröer eilanden naar Nieuw Zeeland, maar zou vanaf Genua meeliften aan boord van de Yacht Express, een splinternieuw zwareladingschip dat verder vooral luxe jachten naar verre oorden brengt. Een mooie trip voor de Redwise-bemanning, die het eerste deel van de reis met de Gorm verzorgde: “De Faeröer eilanden zijn prachtig om te zien. Verbazingwekkend is de infrastructuur die er is aangelegd. Veel tunnels die dwars door de bergen gaan en de twee grootste eilanden met elkaar verbinden.”

Nadat het schip was klaargemaakt voor de reis was het wachten op beter weer, want windkracht 8-9 leek de standaard in het gebied. Prettige bijkomstigheid was, dat er op zaterdag een bootjesregatta plaatsvond in Vestmanna. “Het blijven toch Vikingen, ze zijn nog steeds gek op roeien. Zelfs kinderen met opblaasbare rubberbootjes staken de baai over terwijl de valwinden door de baai raasden.” Onze crew moest er dus ook aan geloven en zondagmorgen werd er opgestart en vertrok de Gorm om vijf uur ‘s ochtends uit de baai van Vestmanna.

Het eerste stuk koerste de bemanning langs de zuidelijke eilanden, om uiteindelijk open water te kiezen richting de Hebriden. Met de nog steeds stevige wind bleek het schip een vreselijke wiebelbak... en de bekende probleempjes tijdens de eerste dag op zee: “De kombuisvloer blank, zonder een lekkage te vinden. En een koelwaterlek op de draaiende generator.” De volgende dag in de beschutting van Schotland ging het al snel beter en vandaar werd koers gezet naar de Ierse zee. In Belfast bay werden wat reserveonderdelen opgepikt en werd het koelwaterlek gerepareerd, zodat men weer kon vertrouwen op twee goed draaiende generatoren.

Gratis dolfinarium
De reis ging verder door de Ierse zee, gebukt onder zware regenbuien, richting Biskaje en vandaar zuidwaarts naar de noordkust van Spanje. “Daar zie je niet veel van, want na verscheidene rampen met olietankers heeft de International Maritime Organisation de verplicht te volgen scheepvaartroutes zo ver uit de kust gelegd, dat je geen land meer ziet. Wel zagen we geregeld walvissen en groepen dolfijnen. Een gratis dolfinarium voor onze boeg. Ze waren meestal snel uitgespeeld, met zo’n langzaam sukkelende boot.”

Bij Cabo Sao Vincente brak de zon door en werd de koers verlegd naar Gibraltar, om brandstof en drinkwater te bunkeren. De zonnige stemming sloeg echter snel om: er werd een hevige storm voorspeld uit oostelijke richting. De Gorm liep ‘s nachts tijdig de baai van Gibraltar binnen, waar het schip tot de ochtend voor anker zou gaan. Maar voor kleinere schepen is dat nog niet zo gemakkelijk. Het is daar erg diep, in het midden van de baai zelfs 300 meter. “Pas nadat het anker tot bijna op de kant werd gegooid bleef het schip eindelijk liggen, maar om zeven uur ‘s ochtends ging het weer mis. In allerijl werd de motor gestart en het anker opgehaald. Na contact met de havendienst mochten we vast naar het bunkerstation varen en daar, gelegen tussen de superjachten en pal naast de runway van Gibraltar, werden de brandstof- en drinkwatertanken weer gevuld en verse groenten ingeslagen.”

Na overleg met de scheepsagent, de lokale vertegenwoordiger van de rederij, kreeg de Gorm een ligplaats aan de havenpier. Dat was na de ervaringen van de nacht ervoor de beste optie. ‘s Middags barstte de storm in alle hevigheid los. De bemanning dacht beschut te liggen achter de Rots, maar ontkwam toch niet aan een geseling door enorme windstoten. Onze ervaren zeelui verwonderden zich over hun recreatieve collega’s: “Nog steeds gaan er malloten op uit om te zeilen. Zelfs de zeilexperts hier aan boord verklaren ze voor gek, zoals Pieter die zich af en toe in Patagonië waant, waar hij zijn reizen met de bark Europa maakte.”

Wachten op de Yacht Express
Toen de storm was geluwd en de deining ingezakt, was het tijd om te vertrekken uit Gibraltar. Na passage van Cabo de Gata en de Spaanse Costa’s de oversteek naar de Balearen, en zo ging het tussen Mallorca en Menorca door naar Genua. “Toch nog hevig slingerend op een zuidelijke deining liepen we de Italiaanse kust aan. Daar had men daar een plekje voor ons bedacht tussen de meest dure jachten. Nu meert men deze regio het achterschip naar de kade, en het voorschip achter een anker. En daar wilden ze ons tussen proppen. Na enig protest en om schade te voorkomen –een krasje op zo’n jacht is snel een erg duur krasje– kregen we een plaatsje aan de buitenzijde van de jachthaven.” Daar was het wachten tot de Yacht Express van Dockwise Yacht Transport zou arriveren en de Gorm hier in gevaren kon worden.

Er zouden twee man aan boord blijven, de overige bemanningsleden konden naar huis. Eerst nog even de Gorm verhalen om ruimte te maken voor een Tall-ship, en toen volgde het afscheid en begon voor de twee achterblijvers het wachten. Voor entertainment werd gezorgd: “Net als in Gibraltar liggen we hier pal naast de startbaan van het vliegveld. ‘s Avonds kregen we een gratis luchtshow van het befaamde Italiaanse luchtmacht stuntteam ‘Tricolore’, die met straaljagers luchtacrobatiek beoefenen en met gekleurde rook strepen trokken in de kleuren van de Italiaanse vlag. Dit alles voor de doop van twee nieuwe cruiseschepen van rederij Costa.” Het wachten gaf het achtergebleven duo ook een idee van hoe het is om te dienen op grote motorjachten, die ook op de Yacht Express mee zouden gaan. “Die wachten dagen, weken lang tot hun baas eens een stukje wil varen. Wij wachten hier gelukkig maar een paar dagen. Zij poetsen elke dag de railing en spoelen elke ochtend zoveel drinkwater over de boten dat half Afrika er zijn dorst mee zou kunnen lessen. Wij maken het schip klaar voor transport naar Nieuw Zeeland, maken de accommodatie schoon en proberen de diepgang aan te passen aan de wensen van de Dockwise load-master.”

Op de blokken
De Redwise-ploeg had het prima naar de zin met het roestige vissersbootje tussen alle omringende pracht en praal. “Toen de Gorm aan boord van de Yacht Express kon worden gevaren, sukkelden we op ons gemakje via open zee naar de andere kant van de haven. We spoelden het dek af en genoten ervan om na dagen binnen te hebben gelegen even op de zee te zijn. Toen we onze positie-instructies hadden ontvangen en waren opgeroepen om te meren in de Yacht Express, manoeuvreerden we voorzichtig naar de achterzijde en meerden af tegen de loopbrug die dwars door het zwareladingschip staat. Met de Gorm in positie werden er zware sjorringen aangebracht. Er werd direct begonnen met het leegpompen van de afgezonken Yacht Express, dus wij moesten ‘dood’ schip maken omdat er dan geen koelwater meer voorhanden is om de motoren te koelen. Al binnen een uur stond het schip op de blokken en zodra de yacht carrier was leeggepompt zouden er nog stutten worden geplaatst.” Terwijl de laatste twee Redwisers met het vliegtuig naar huis gingen, zette de Yacht Express koers richting Port Everglades waar “ons Gormpje” nog zou worden overgeladen in een ander zwareladingschip, dat het scheepje via de Pacific-route bij de nieuwe eigenaar in Auckland, Nieuw Zeeland zou afleveren.