11-08-2008
Hangend over de brugvleugel e-mail binnengehaald
Ik weet het niet, soms denk ik dat ik toch geen echte zeeman ben. Afgelopen reis, op de Nicole M, bleek overmatige lekkage fataal voor mijn laptop. M'n hart was gebroken. Mijn ziel en zaligheid en lotgenoot op alle woeste zeeën was niet meer.
Gelukkig had ik nog wel m'n mobieltje, en die doet in ieder geval e- mail en SMS. Mijn kapitein had gelukkig ook een fraaie iPod mee voor op de brug, met een redelijk muzikaal overeenkomende collectie. Het rouwproces bleef dus binnen acceptabele maatstaven en ik veranderde niet in een onuitstaanbare colega.
Maar het digitale noodlot had het echt op me gemunt. In Paramaribo aangekomen was het ook voorbij met de e-mail. Mobiel internet in Paramaribo? Komt u over tien jaar maar terug meneer Berendsen! OK; verstoken van bijna elke vorm van communicatie met het thuisfront maar besloten er het beste van te maken in Paramaribo. En dat lukte ook prima! Op de valreep heeft onze afduwer zelfs nog wat leven in de laptop kunnen duwen dus al met al was ik wel een tevreden en gelukkig mens, ondanks het gebrek aan communicatie met thuis.
Maar nu ik dit schrijf is het weekend en varen we dicht langs de kust van Frans-Guyana. Het schijnsel van een stad in de verte en twee netwerken liepen te lonken naar m'n telefoon. Met natuurlijk de KPN als lachende derde; elke maand weer schrikken, die telefoonrekening. Maar jawel, hebbes! Met een beetje koers naar stuurboord en met de telefoon hangende over de brugvleugel enkele weken mail binnengehaald. Ik was weer heel even thuis.
Maar het feest zou niet lang duren: 'stad voorbij = netwerk voorbij'. Gelukkig, voor mij dan, is ons bootje niet vooruit te branden. Dankzij de flinke tegenstroom precies genoeg tijd gehad om iedereen thuis weer even een teken van leven te sturen. Ik ben weer tevreden en kan weer oprecht zeeman gaan spelen, ver weg van huis en haard.
Ja, zeeman 'spelen'. Ik herinner me nog mijn eerste boot, nu bijna 14 jaar geleden. M'n toemalige vriendinnetje was jarig en ik naar de kapitein; vragen of ik naar huis mocht bellen. Zorgelijk keek hij me aan... maar het mocht wel. Dankzij de MF/HF en Radio Holland kon ik m'n meissie feliciteren en ik was zo blij als een kind. De kapitein keek me nog zorgelijker aan... 'Nick, als je zo gehecht bent aan thuis zal je nooit een echte zeeman worden'...
Maar ik denk dat het allemaal wel goed zal komen. Ik maak alleen graag gebruik van de moderne faciliteiten toch? Onze Meester hier aan boord, een echte zeeman in hart en nieren, heeft ook meer elektronica bij dan werkkleding...
Nick
