12-09-2008
Het lood in de schoenen.
Het klokje is rond. Zoals kapitein Bert, meester Hans en ik ruim drie maanden geleden begonnen zijn op de Nicole M in Canada, zo eindigden we de zeereis met Kestrel gister in Uruguay. Het zat wederom potdicht van de mist en we zagen geen moer. Wij balen, Montevideo is een mooie aanloop herrinner ik me nog van een paar jaar geleden. Gelukkig baalde we niet lang, rond een uur of vier in de middag trok de mist op. Maar wat we er voor terug kregen...
Wat is dat soms toch met boten? Dat wij als bemanning soms gehecht kunnen raken aan een boot is alleen maar een goede zaak. Goed voor de sfeer, goed voor het onderhoud. Maar als daar in tegen een bootje zich aan de bemanning gaat hechten, dan heb je het zwaar op het einde. Kestrel wilde ons dan ook niet laten gaan. Na gesnuffeld te hebben aan de grote zee-wereld wilde onze dame absoluut niet meer terug de rivier op. De wind ging van drie naar vier, van vier naar vijf, van vijf naar zes en ach... van zes dan ook nog maar even naar zeven. De deining deed gezellig mee in het 'complot van weer en boot' en klom naar een goede twee en een halve meter...
'Schuilen in Montevideo', als een nachtmerrie schoot het door onze gedachte. Geen onrealistische gedachte, de kans dat de loods onze tegenstribbelende dame nog zou willen betreden werd met het uur kleiner. En zonder loods geen rivier op. En geen rivier op betekent dus ook niet naar Nueva Palmira. Dat zou toch niet waar zijn?
Daar kwam de loodsboot, een dingetje praktisch even groot als Kestrel. Poging een, poging twee, poging drie... Het lood zakte me in de schoenen en Kestrel zakte nog wat verder in de deining. Poging vier... 'welcome on board pilot'! Twee stuks zelfs, de Rio de la Plata is een lange 'rio'. 'Please steer 270 sir, and full ahead'. Nou waarde loods, da's geen strak plan als je alles van het zuiden in hebt, dat vind Kestrel niet leuk. Na enkele minuten onze loodsen van bakboord naar stuurboord en weer terug gelanceerd te hebben werd er toch maar een ander koersje uitgekozen.
Enfin, echt leuk was het allemaal dus niet, maar in 'good oll' Kestrel' stijl was het wel. Wij konden er wel om lachen. De loodsen niet. Degene die mij gezelschap hield tijdens de 'nul-zes' was lichamelijk dermate van slag dat hij eerst de boot vies maakte van buiten en daarna stilletjes in een hoek kroop. Ik ondertussen de zwalkende dame tussen rode en groene boeien doorprikken en geloof me, dat was niet eenvoudig. Tja, laatste loodjes zijn het zwaarst zeggen ze en daar bleek dus wel een kern van waarheid in te zitten. Zo erg als we vannacht te keer gingen hebben we niet eerder gedaan. Kestrel wilde echt niet naar Nueva Palmira. Maar wij echt wel.
'Vluchten kan niet meer' schreef ik de laatste keer, maar achteraf bleek dat toch niet te kloppen. Vluchten kan zeker wel want onze vluchtgegevens zijn net binnengekomen. Vier tickets voor Nederland en twee voor naar Indonesie. We gaan weer terug naar het normale leven, we gaan terug naar huis. We schuiven nog een hap voer naar binnen in Montevideo van het weekend en dan is aanstaande maandag Kestrel 'voltooid verleden tijd' voor ons.
Maar zo ver is het nog niet, het is nu pas vrijdagmiddag en het tij is gekeerd op de rivier. Zowel letterlijk als figuurlijk. We hebben stroom tegen maar deining en wind hebben de biezen gepakt, we hebben de strijd gewonnen. Onze loods, nu onder deze betere omstandigheden een aardige vent, heeft het sturen van me overgenomen en ik tiep bij deze de laatste woorden van ons Kestrel-toer-verslag. We hebben nog een goede twaalf uur te gaan naar onze eindbestemming en er staat een heel comite klaar om ons op te vangen. Dus nog even aan de slag. De laatste rommel opruimen, de laatste papieren invullen en een laatste poetslap door het kot en dan kunnen we ons bootje met gepaste trots overdragen.
Kestrel was een toffe boot met over het algemeen toffe bemanning. Dames met karakter zijn meestal niet de gemakkelijkste en Kestrel was dus zeker geen gemakkelijke dame. Maar ze heeft zeker wel een plaatsje verdient in de 'galerij van leuke avonturen'!
Namens Bert, Hans, Robin, Mahidin, Suyono en mijzelf ajuus. Deze reis is ten einde, op naar nieuwe avonturen.
Nick Berendsen
Rio de la Plata, 12 september 2008
