15-08-2008
In afwachting verblijven wij
We weten wat het weer met ons doet, of op de korte termijn gaat doen.
En we weten ook dat wij en het weer momenteel niet op 1 lijn met elkaar zitten. Fortaleeza, op papier maar 1 zeekaart verderop, is te hoog gegrepen. Het is een 'brug te ver' zogezegd. Fortaleeza is ons Arnhem en wijs geworden door de geschiedenis hebben we maar besloten rechtsaf te slaan.
Tijdens de reisvoorbereiding hebben we een gigantisch pak zeekaarten uitgezocht. Noem een gehucht aan de oostkust van Brazilie en grote kans dat wij er een gedetaileerde kaart van hebben. Zo ook van Sao Luis, een gezellig dorpje met nog net geen miljoen inwoners in de 'Baia de Sao Marcos'. Hier gaan we wachten totdat het weer ons weer wat beter gezind is.
Wachten klinks wat stoerder dan 'schuilen', maar dat is eigenlijk wat we in werkelijkheid gaan doen. Opgejaagd door hoge golven al slingerend met hangende pootjes net de baai ingedraaid. Rust op de boot, eindelijuk. De afgelopen 24 uur was het letterlijk wachtlopen.
Zitten was er niet bij, alle stoelen lagen plat op de grond... samen met de kaarten... de boeken... met alles eigenlijk.
En nu? Geen idee... Zoals ze in formele brieven schrijven: 'in afwachting verblijven we'. We houden de weerberichten goed in de gaten en gaan hier in eerste instantie een beetje ronddobberen. Tegen de kant gaan we nog niet. Zodra er een tros aan de wal gaat gaan de belachelijk hoge rekeningen van onze Braziliaanse vrienden binnenkomen. Dat vinden we een beetje zonde want we hopen toch weer snel op pad te kunnen gaan.
De 'Berger Stalh' kwam net voorbij varen. Da's de grootste bulk- carrier ter wereld en die vaart al sinds jaar en dag op Rotterdam. Ik heb ze maar de groeten voor thuis meegegeven want wij zingen momenteel in koor: 'en we gaan nog niet naar huis, nog lange niet, nog lange niet'...
