04-09-2008
Ons eigen wereldje
Wij leven in ons eigen wereldje. De 26 meter lange wereld van Kestrel, daar waar de tijd een ander verloop heeft dan in de rest van de wereld. De GPS verteld me dat het alweer 4 september is en dat we leven op een donderdag. Het weekend komt er alweer aan, al maakt dat voor ons eigenlijk geen verschil.
Het werelddeel Kestrel met kapitein Bert als Minister President en meester Hans als Minister van Motorische Zaken. En ikke dus, als ehhh... Minister van Mijlen Maken want ik heb vandaag het record op 31 mijl in 1 wacht gezet. Het is een vredig wereldje. Bij tijd en wijle kunnen we de wereld-omroep ontvangen, ook wel bekend onder de naam 'Kraak FM' want het ontvangst is vaak niet bijster goed. Het geeft ons een blik op de rest van de wereld maar het is eigenlijk een blik waar ik nooit zo'n behoefte aan heb. Geen nieuws is goed nieuws zeggen ze, en inderdaad, nu de olympische spelen zijn afgelopen is het nieuws meestal alleen maar slecht nieuws.
Ondanks dat ik het best naar m'n zin heb op deze aardbol is de mensheid toch maar een raar fenomeen. Oorlog, corruptie, eigenbelang... de mens maakt het vaak toch maar erg moeilijk voor z'n eigen. Wij doen dat op onze Kestrel niet. Gesappig rollen we van dag tot dag. Bakje koffie bij het opstaan, bootje varen, hapje eten, biertje en pitten maar weer. In het kader van 'we maken er het beste van' is de sfeer aan boord gemoedelijk.
Ons stukje wereld heeft maar weinig vijanden. Ja, het weer, da's de meest onberekenbare factor. Momenteel leven we op goede voet met elkaar maar er zijn toch alweer spanningen. Verderop is het weer weer niet te genieten maar we zullen de confrontatie toch moeten aangaan.
En alhoewel we niet bang zijn is onze Kestrel geen oorlogs-tijger, prevereren we vrede op aarde en hebben we al wat havens uitgekozen om eventueel de vrede weer af te wachten. We zullen wel zien hoe het gaat lopen, het weer heb je nou eenmaal niet zelf in de hand.
Gister zijn we weer een 'hoekje omgegaan', wederom een mijlpaal in de geschiedenis van Kestrel. We zijn 'Cabo Frio' voorbij en met stroom en wind mee hobbelde we met 8 knopen richting Rio de Janeiro. Er waren plannen om tijdelijk ons stukje wereld met dat stukje wereld te combineren maar dat is er niet van gekomen. Jammer, maar toch eigenlijk weer niet. We zijn al een eind op streek met onze reis, ruim twee-derde zit er alweer op, en eigenlijk willen we allemaal het bootje zo snel mogelijk afleveren en naar huis. In Rio komen we heus nog wel een keer.
De ene boot is de andere niet. Soms kijk je uit naar het einde en stap je van boord zonder om te kijken. Dat is nu niet van toepassing.
Kestrel is een bootje met karakter die dankzij het goede weer de afgelopen dagen er zelfs zeer schappelijk uitziet. Ik heb het erg naar m'n zin en het is maar een raar idee dat, afhankelijk van het weer natuurlijk, het einde alweer in zicht begint te komen.
Ja, die gekke Kestrel heeft toch wel een beetje m'n hart gestolen.
Maar zoals De Dijk al zong: 'ik heb een groot hart'...
