06-04-2010
Behouden aangekomen.
Goede morgen allemaal,
We zijn weer veilig in Nederland aangekomen. Maar het slot verhaal voor de site moest nog, dus bij deze, hier het slot.
Varend in Indonesische Wateren moesten we in de zgn. 'Archipelago Sealanes' varen, hetgeen o.a. inhoud dat het schip tenminste 5 zeemijl buiten de kust blijft. De temperatuur van 33 graad Celsius, water 30 graad is warm genoeg. We kunnen het Oerwoud op het 'eiland Alor' tegen de bergen over zien gaan in bewolking, het bliksemt en regent er, een mijl of 8 vanaf de kust ruiken we de mossige lucht van het tropische bos. Dolfijnen gaan ons vergezellen.
Er doemt ook menselijke activiteit op, al kun je het zo niet zien. De Sony TV geeft na eerst wat sneeuw Portugese programma's, later gaat de mobiele telefoon signaal geven van Oost-Timor. Nog eens twee uur verder is er zelfs Indonesisch signaal, toch aardig voordeliger voor onze 3 Indonesische bemanningsleden. We hebben nu ook eens stroom mee, een vrij zeldzaam gebeuren op deze reis. Zonder wind bij bijna volle maan beginnen we aan dinsdag 30 maart. Onverwacht zien we rond koffietijd een luierende walvis van het type groot, gezien de fonteintjes maakt ie zich niet erg druk. Aan het bultje en de staart is te zien dat hij in ieder geval niet naar ons toe zwemt, de herrie van 3 schroeven zal hem ook wel doen besluiten om vooral niet naar ons toe te komen. Aan het einde van de dag zijn we 'Rote Island' gepasseerd, goodbye Indonesia. Deze wateren kunnen gevaarlijk zijn met het oog op Piraterij, gelukkig hebben we geen activiteit op dit gebied waargenomen. Eveneens geen visserij, mogelijk heeft dit iets met het seizoen te maken. Wel passeert op afstand grote Zeevaart, zeg maar 6 per dag. Veelal bulkcarriers, 200.000 Ton, bestemming volgens AIS Japanse, Koreaanse of Chinese havens. Natuurlijk worden we ook opgelopen door dit soort schepen, snelheid ca. 14 knoop. Bestemming o.a. Port Walcott. Dit soort grote partijen doet ons denken dat ze waarschijnlijk heel Australië t.z.t. weg graven. We hebben nu nog 3 dagen te gaan, er komt na 3 weken varen toch een beetje kanaalkoorts opzetten. Dus gaan we schoon schip maken. Omdat Australië geen groente, fruit vlees en dat soort dingen op deze manier ingevoerd wil hebben moeten we bijtijds over gaan tot actie. Alles opeten is zowat, er is natuurlijk van tevoren al goed gepland met inkoop, toch zijn er altijd zaken die niet geconsumeerd zijn, we moeten tenslotte ook een beetje op de lijn letten. Een goede dag dus voor de vissen. Plastic, papier e.d. gaan we heet verbranden, zodat er minimaal as overblijft. Scherp plannen natuurlijk, want de laatste dag willen we ook nog wat eten. Inmiddels is het vrijdag 2 april, we zijn klaar voor Port Walcott. Het weer gaat opspelen, aanvankelijk 5 Beaufort tegen, wordt gaandeweg de nacht 6 en tegen de tijd dat we onder telefonische rook van de haven komen 8. Het zetten van de vlaggen, aan dek leggen van de trossen e.d. is een klusje wat toch nodig is. Geen probleem het water is nog 29 graad en de lucht 32, op de Noordzee is dit toch anders. De grote Oceaanstomers liggen braaf op hun beurt voor de haven ten anker te wachten, 8 stuks. Rond de middag komen we aan bij de sleepboothaven, de Australische bemanning komt met 3 man ons vergezellen. Prettige samenwerking, zij kunnen gelijk zien hoe het een en ander werkt, wij krijgen een goed advies over het hoe en wat in de haven. Omdat het eten op was en koel -en vrieskasten schoon hadden we te doen met een happy quarantaine inspector. Ook Immigration/Douane klaren verliep prettig. In de middag rond 5 uur gingen we van boord. Toen nog ca. 2 uur in de bus van de agent, het ruige roodbruine landschap maakte indruk, alleen maar steen, geen gras en al helemaal geen bomen. Verderop zagen we lange treinen rijden, het ijzererts moet natuurlijk ergens vandaan komen. De nacht kwam en 'Dampier' verscheen, we betrokken onze kamers in het Mermaid Hotel. De Indonesische Crew bleef nog een dag achter in Dampier. Wij, Monique, Hendrik en Jan stegen op om 9.10 uur met Quantas via Perth naar Singapore, vervolgens met de KLM naar Schiphol. Ook vanuit de lucht konden we het rode en woeste West- Australië bekijken, overall konden we terug kijken op een voorspoedig gebeuren, tot de volgende keer maar weer.
Groeten van de inmiddels Ex-bemanning RT Eduard.
