12-03-2009
Pitcairn, Bounty Bay... zo mooi!
Het eerste zicht op het eiland Pitcairn is al veel belovend. Een groen, bergachtig, in regenwolken verhuld, uit zee oprijzend mysterieus brok rots, waar de zeeen van alle kanten op lijken te breken.
Na onze nieuwsgierigheid bedwongen te hebben door zo dicht als veilig is het eiland via de noordkant benaderd te hebben, komen we om 08.30lt ten anker in 'Bounty Bay', net onder Adam's Town en Christian's Cave, waar de bevolking woont en over zee uitkijkt om te zien wie en wat hun eiland nadert.
(Vanuit die 'Cave' keken de muiters uit, omdat ze hem knepen.
Uiteindelijk pleegden ze door te muiten toch een 'halsmisdrijf').
'Pitcairn'
We hebben dan al contact gehad via VHF 16 met Brenda Christian, die na later blijkt, en niet verwonderlijk dus, een afstammelinge is van de leider van de 'Mutiny on the Bounty', Fletcher -.
Zij mobiliseert iedereen die er 'economisch' belang bij heeft en verdere, gewone mensen voor wie alleen de ontmoeting van vreemden al belangrijk is om hun nieuwsgierigheid te bevredigen. Brenda draagt alle petten, health, police, immigration, en we krijgen allemaal een stempel in ons paspoort.
+-1/3 van de bevolking van 55 (vaste) bewoners komt a/b via de loodsladder. Beladen met fruit, groenten, vis, soevenirs, kaarten, etc. De totale populatie bedraagt 66 personen. Ook is er een delegatie van bezoekers bij. Waaronder 2 N-Zealandse gevangenisbewaarders (van 4 man), die de nog enige gevangene van het eiland (PITCAIRN internatinaal in het nieuws, en niet vanwege een muiterij) en een vrouw, Sue, ex-collega van dezen, die haar grote liefde, Paul, een grote, met oorbellen en schelpen behangen nazaat van de aanvankelijk beruchte, maar tegenwoordig beroemde muiters, hier heeft ontmoet. Die gevangene heeft overigens een 'family visitors day off' en behoeft dus niet bewaakt te worden, want hij kan toch niet van het eiland.
We ruilen fruit en groente tegen zaken die overtollig zijn a/b, zoals Chinese, kartonnen, cornflakes ('made in Italy'), muesli (ook al een hoogwaardig produkt van Chinese makelij) en Moccona. We kopen tegen harde USD's en Euri polo- en T-shirts, kaarten om naar huis te sturen, postzegels (1ste dag stempelling), etc. Ondertussen wisselen we nieuws(gierigheden) uit. Wij willen weten wat die mensen drijft voor zo'n geisolleerd bestaan te kiezen en zij willen weten waarom wij zo gek zijn met zo'n slingerbak (dat hadden ze al snel in de smiezen) over zee te gaan. Het is een van de leukste ontmoetingen ooit en de tijd vliegt.
Er is een school, waar ook de 2 kinderen van een jacht, dat naast ons is geankerd, samen met de 5 lokale kids les krijgen. Op vrijdag is de lokale kroeg open. Daar wordt het bier geschonken (tegen 2 NZD, hup in de pot) wat gekregen is van bezoekende schepen. A.s. vrijdag de 13e Skol uit Hong Kong dus, als dat maar geen matten wordt. Brenda, Sue, de bewakers en de oudste bewoner van Pitcairn (83 jaar, de een na oudste van 80 kan niet komen, want die is aan het vissen) blijven lunchen. Ze willen de kok ontvoeren.
Om 13.30lt besluit ik, dat het jammer genoeg te lang heeft geduurd, omdat we nog een klusje af hebben te maken. De 'longboat' komt de laatste 'muiters' oppikken, en wij hieuwen het BB-anker en vervolgen ons reis met een zeer tevreden gevoel. Hans vindt dit samen met het ronden van Kaap Hoorn een hoogtepunt in zijn zeemansbestaan. Margreet en ik kunnen niet anders dan dit beamen. (Voor ons moet Kaap Hoorn nog komen).
Volgens de 'Ocean passages of the World' ligt Paas Eiland, recht vooruit.
