24-05-2011
Calling "Coast Guard"....
De laatste nacht was niet zoals de laatste heldere voorgaande nachten, maar volledig betrokken, terwijl de dag ervoor zo lekker was begonnen. Voor het eerst kon aan dek gewerkt worden zonder nat te worden van het stuifwater. Hier werd dan ook dankbaar gebruik van gemaakt om het schip enigszins toonbaar te maken. Door al het zout was er gedurende de reis behoorlijk wat roest ontstaan; iets wat nog zoveel mogelijk vóór aankomst moest worden weggewerkt. Hierin zijn we dan ook redelijk geslaagd.
Het was echter nog niet makkelijk om de zaak schoon te krijgen, want door een schoonheidsfoutje was de helft van ons water verdwenen en leefden we aan boord in ‘camping-mode’, wat onder andere zeggen wil dat eerst de pomp bijgezet moest worden voordat je een douche kon nemen. Dit alles om water te sparen.
Zodra een schip binnen 200 mijl van de kust van Peru komt moet de Coast Guard ingelicht worden; dit op straffe van een boete van US$ 25,000 als het niet gedaan wordt. We hebben ons keurig aan de voorschriften gehouden en kunnen dus aannemen dat we niet in de kraag gevat worden. Je kan je tegenwoordig ook niet eens meer een poosje zoek laten raken met een schip; overal wordt je gevolgd of verraad je je eigen aanwezigheid. Where are the days……
En dan vandaag de aan komst in Callao. Ondanks de wat heiige morgen werd de kust al vrij vroeg aangekondigd door hele zwermen pelikanen die, prachtig in formatie, laag over het water met trage slag aan kwamen vliegen. Ik heb zelfs gezien dat de laatsten van zo’n groep van 20 á 30 dieren uit moesten wijken voor ons schip; zo laag boven het water kwamen ze aan.
Verder hadden we de laatste mijlen voor de haven ook hele groepen spelende zeeleeuwen rondom; dus het water moet wel visrijk zijn.
Hierna moesten we nog even op de loods wachten in het ankergebied, waarna wij als eerste naar binnen konden. Na afmeren nog even een stukje verhalen, omdat een bolder op de kade waaraan we gemeerd lagen niet helemaal vast aan de grond bleek te zijn bevestigd, en de reis was ten einde.
Bram van der Hout
